Mszyca trzmielinowo-burakowa Jest to pluskwiak równoskrzydły z rodziny mszycowatych . Oprócz buraka mszyca ta atakuje także bobik, bób, mak, fasolę, groch, ziemniak, a spośród chwastów — komosę, łobodę, ostrożenie, rumianki i inne. Wiosną i latem na dolnej stronie liści buraków w pierwszym roku wegetacji oraz na pędach i kwiatostanach nasienników można zauważyć liczne nieraz kolonie czarnych mszyc. Liście buraka kurczą się, kędzierzawią i zwijają brzegami w dół. Roślina źle rośnie, a jeśli opanowana zostanie we wczesnym okresie swego rozwoju, może zginąć. Długość osobnika nieuskrzydlonego wynosi około 2,2 mm, osobnika uskrzydlonego — około 2,3 mm. Barwa ciała ciemnozielona, na odwłoku poprzeczne ciemne pasy czułki krótsze od ciała syfony walcowate, ciemne, dłuższe niż wyrostek kaudalny. Nogi jasne jaja są owalne, długości około 1 mm, po złożeniu żółtozielone, nabierające jednak szybko barwy lśniąco czarnej. Zimują jaja na trzmielinie lub kalinie. Wiosną, zwykle jeszcze przed rozwinięciem się pączków, lęgną się larwy, które po 3—5 tygodniach dojrzewają i jako tzw. założycielki rodu wydają bez zapłodnienia następne pokolenie. W tym drugim pokoleniu znajdują się przeważnie osobniki nieuskrzydlone, chociaż mogą wystąpić i uskrzydlone. W następnych pokoleniach jest coraz więcej osobników uskrzydlonych, przenoszących, się na rośliny żywicielskie letnie. Na roślinach tych mszyce rozmnażają się szybko, wydając kilka pokoleń. Wysysają one soki z tkanek roślinnych, przenosząc jednocześnie wirusy powodujące groźne choroby — żółtaczkę i mozaikę. Jesienią, we wrześniu lub październiku, osobniki uskrzydlone przelatują z powrotem na trzmielinę lub kalinę, gdzie rodzą się samice nieuskrzydlone, które po zapłodnieniu przez samce uskrzydlone składają jaja zimujące.