kamery przemysłowe kosiarki
Pcheikowate Pchełkowate są podrodziną w rodzinie stonkowatych . Wczesną wiosną na liścieniach, listkach, a nawet na łodyżkach młodych roślin lnu pojawiają się okrągłe ranki. Ranki te zasychają, a uszkodzone tkanki rośliny schną, pękają i strzępią się. Uszkodzenia są szczególnie silne podczas suchej, ciepłej pogody. Wiele roślin usycha i ginie. Na polu można łatwo zuważyć małe skaczące chrząszczyki. Są one bardzo ruchliwe, szczególnie w ciepłe i słoneczne dni. Opisane szkody powodują pchełki. W Polsce występują dwa gatunki: pchełka lnowa oraz długostopka Inowa . Chrząszcz gatunku pierwszego jest nieco większy (2 mm długości) i ma barwę czarną z metalicznym połyskiem, chrząszcz gatunku drugiego jest mniejszy (1,3—1,6 mm długości), ma barwę czarną z ciemnobrązowym połyskiem i odznacza się stosunkowo długimi pierwszymi członami tylnych stóp. Biologia obu gatunków jest podobna. Różnią się tym, że pchełka lnowa jest bardziej ciepłolubna i występuje w większych ilościach na zachodzie kraju, długostopka zaś pojawia się wcześniej i częściej jest spotykana we wschodnich rejonach. Chrząszcze zimują pod zeschłą trawą, w ściółce lub w glebie i wychodzą z kryjówek wczesną wiosną. Gromadzą się na plantacjach lnu, gdzie samice po żerowaniu i kopulacji składają jaja do gleby. Larwy żerują na korzonkach lnu, nie wyrządzając jednak większych szkód. Pełny cykl rozwojowy od złożenia jaj do wylotu chrząszczy trwa około 50 dni. Młode chrząszcze żerują w lipcu na lnie przed jego zbiorem, nie powodują jednak istotnych szkód. W sierpniu przenoszą się na zimowiska. W tym czasie obumierają chrząszcze stare. Pchełki są stałym i dużym zagrożeniem wschodów lnu. Pchełka chmielowa żeruje w identyczny sposób na konopiach. Opis szkodnika podano przy omawianiu szkodników chmielu.
