tresura psów kraków Ogrody zimowe

Pchełki ziemne Są to chrząszcze z rodziny stonkowatych . Na liścieniach, a nawet kiełkach wschodzących rzepaków i rzepików jarych, czasem też i ozimych, widać małe, okrągłe wyżerki o średnicy 0,5 — 1 mm. Uszkodzona tkanka liścieni traci szybko wodę i roślina zasycha w ciągu 2—3 dni. Kiełki zostają zniszczone, często jeszcze przed wydostaniem się na powierzchnię. Na roślinach starszych objawy żeru są takie same, a jeśli zostanie uszkodzony liść sercowy, roślina może zginąć. Uszkodzenie liści zewnętrznych, szczególnie jeśli jest ich już kilka, nie ma tak dużego znaczenia. Na uszkodzonych roślinach widać, zwłaszcza w dni ciepłe i słoneczne, małe, ruchliwe chrząszcze, które po zaniepokojeniu wykonują dalekie skoki. Zwykle na wschodach roślin krzyżowych występują cztery gatunki pchełek. Są to: pchełka czarna , pchełka czarnonoga , pchełka smużkowana i pchełka falistosmuga . Pchełka czarna ma ciało długości 2—2,5 mm, o jednolicie czarnym zabarwieniu. Pchełka czarnonoga jest tej samej wielkości, lecz bardziej płaska, o błyszczącym zabarwieniu seledynowoniebieskim lub metalicznie zielonym. Pchełka smużkowana jest największa , ma przedplecze czarne z zielonkawym połyskiem, a na ciemnych pokrywach po jednym podłużnym, niemal prostym, żółtym pasku. Pchełka falistosmuga ma około 2 mm długości, przedplecze czarne, a żółte paski na pokrywach lekko wygięte na zewnątrz, na końcach rozszerzone, w środku zaś zwężone. Larwy wszystkich tych gatunków są brudnobiałe, z ciemniejszymi plamami na stronie grzbietowej. Biologia wymienionych gatunków jest podobna. Zimują chrząszcze w wierzchniej warstwie gleby, w ściółce leśnej, zeschłej trawie i innych kryjówkach. W pierwszych ciepłych dniach wiosennych zaczynają opuszczać zimowiska i trzymają się początkowo w ich pobliżu. W razie spadku temperatury kryją się znowu. Po ustaleniu się wyższej temperatury chrząszcze przenoszą się na wschodzące w tym czasie rzepaki jare i inne rośliny krzyżowe, a więc i na warzywa z tej rodziny. Składanie jaj trwa do czerwca. Pchełka smużkowana składa je na dolnej stronie liści, a wylęgające się larwy żerują wewnątrz liści, tworząc nieregularne miny. Pozostałe trzy gatunki składają jaja do gleby, a larwy żerują na korzonkach, nie wyrządzając większych szkód. Od końca czerwca zaczynają pojawiać się młode chrząszcze i następuje drugi okres żeru, szkodliwy dla kapusty i kalafiora, później zaś dla rzepaku ozimego. W końcu lata chrząszcze przenoszą się,do zimowisk. Pchełki ziemne stanowią niebezpieczeństwo dla jarych rzepaków i rzepików. Silny atak pchełek w okresie wschodzenia tych roślin — przy jednoczesnej słonecznej i suchej pogodzie — powoduje zwykle ich zniszczenie.